‘Het is trouwens ook heel veilig hè, in angst leven. Angst maakt dat je niet in beweging hoeft te komen, dat je lekker kunt vasthouden aan het oude in plaats van te gaan ontdekken en te vernieuwen. Angst is niets voor mij.’ Dat mag duidelijk zijn. In Nederland heeft ze een fantastisch netwerk waar politici en CEO’s deel van uit maken en krijgt ze alles voor elkaar. In Turkije verft ze haar haar wit, loopt ze in ordinaire lakpakken en ziet ze er volgens haar vader uit als een Oost-Europese hoer. Aan lef geen gebrek.
Uit een interview met Yesim Candan, die Nederland wakker brult, roept en stampt. Houd op met bang zijn en knal, is haar boodschap. Verschenen in VolZin.
Wil Stoke, vrijwilligster bij het COC in Den Haag. Uit een interview voor het magazine IEDEREEN.
‘Voor wie nu denkt dat het eigenlijk de bedoeling is dat we allemaal koffie- en suikervrije vegetariërs moeten worden: wees gerust. ‘Iedereen heeft een ander lichaam. Het gaat erom dat je eet zoals dat bij jou past, bewust en zonder oordelen. Zodat je geniet van chocola in plaats van dat je je ermee verdooft.’
Een uitspraak van Thorsten Meininger die samen met Josienna Davidse de methode familieopstellingen inzet om eet- en gezondheidsproblemen op diepere (en spirituele) lagen aan te pakken. Verschenen in VolZin.
‘Mijn vader is kampioen anekdotes vertellen. Die anekdotes hebben altijd een diepere boodschap in zich. Eén ervan ging over de gemeenschap van mensen die zich zó over de aarde voortbeweegt dat de aarde hen niet voelt. En dat was een kwaliteit: het is goed om te leven met een zekere bescheidenheid, om jezelf niet te zwaar en niet te belangrijk te maken. Die les is op verschillende momenten in mijn leven bij me teruggekomen. De eerste keer dat dat verhaal echt bij me binnenkwam, was toen bij mij de verlichting toesloeg. Ik was zo’n vijftien jaar in Nederland en begon heel veel te lezen. De hersenpan ging open, ik begon mijn eigen waarheden te relativeren en ging openstaan voor andere meningen.’
Ahmed Aboutaleb over wat belangrijk is in het leven. Uit een interview voor VolZin.
Nog even terug naar Amal met haar pleister. Ik weet natuurlijk wat me te doen staat: de pleisterigheid uitvoerig bewonderen. Ik krijg een lang en ingewikkeld verhaal waaruit ik opmaak dat ze een splinter had. Dan pakt ze mijn wangen vast. ‘Jij bent mijn lieve schatje van me’, slist ze in mijn gezicht.
Uit: Pleisters en Liefkozingen, een column geschreven voor het Rotterdams Onderwijs Magazine over mijn vrijwilligerswerk met peuters.
Karin roept door de wc-deur naar Yasemin dat we zó bij haar zijn en dat ze maar even iets moet gaan doen. Hetgeen Yasemin ook doet, want als we de deur eindelijk weer open hebben, staat daar een kletsnatte Yasemin die heel de wc uitbundig heeft versierd met meters wit wc-papier.
Uit: Het Schade-incidentformulier, een column geschreven voor het Rotterdams Onderwijsmagazine over mijn vrijwilligerswerk met peuters.
‘Ik ben iemand die het van argumenten moet hebben, voel me daar prettig bij. Bij Ivo is het meer dat hij een enorm gevoel heeft voor waar de dingen heen moeten. Je hoort hem eigenlijk nooit een argument gebruiken. Ik kijk daar met bewondering en verbazing naar. Ik zou wel iets willen hebben van dat ongelofelijke gevoel voor timing, voor wat belangrijk is, voor hoe het gedaan te krijgen. Hij zou het waarschijnlijk wel prettig vinden iets te hebben van het beschouwende dat ik heb.’
Job Cohen over Ivo Opstelten, en over zichzelf. Een fragment uit mijn boek over de Rotterdamse oud-burgemeester (Opstelten, burgemeester van Rotterdam, 1999-2009, ISBN 978-90-812416-6-3)
‘Ik probeer vooral te zorgen dat hij op tijd komt. Ik kijk burgers chagrijnig aan als ze hem aanklampen zodat ze wat korter van stof zijn. En tegen journalisten begin ik vaak vooraf al te grommen dat hij geen tijd heeft. Evengoed gaat hij vaak op zijn dooie gemak interviews staan geven en vertrekken we toch weer te laat. Maar ja. Aan mij ligt het niet.’
Chauffeur Peter Batist over Ivo Opstelten. Uit hetzelfde boek
‘Wij moeten wel kritisch zijn, want anderen zijn het niet. Op zo’n positie heb je toch dat mensen je naar de mond praten.’ En dus sparen ze hem niet. Ongelukkige foto’s of optredens in het openbaar of uitspraken waar ze het niet mee eens zijn: Ivo Opstelten krijgt het ongezouten te horen van zijn dochters. Maar hij kan het hebben, meestal. Antoinette: ‘Als hij zelf ook wel weet dat iets niet helemaal goed was zegt hij “Ja ja ja”. En als hij het niet eens is met onze kritiek gaat hij vertellen wie het wél goed vond.’
Hoe zijn vier dochters Ivo Opstelten bij de les houden. Idem.
‘Het is niet voor niets dat wij mensen onze tijd zo volplannen met afspraken, hobby’s, televisie en praten. Allemaal bezigheden die de leegte opvullen. Als je al weet hoe moeilijk het is om gewoon eens een avond op je stoel te gaan zitten en helemaal niets te doen, kun je je er misschien iets bij voorstellen dat mensen gek kunnen worden van totale afzondering. Toch wil ik dat ervaren. Me overgeven aan mijn innerlijke wildernis. Wat zit daar van binnen, als de afleiding en bezigheden wegvallen? Wie ben ik dan en hoe verhoud ik me daartoe?’
Uit een interview met Bram van de Klundert, die de resterende wildernis in Nederland onderzoekt om te zien wat die ons kan leren en daarbij de innerlijke wildernis niet schuwt.
Als we het er een tijdje over hebben, lijken vooral seks en (vermeende) losbandigheid de breekpunten te zijn. ‘Als een minderjarige seks heeft, vinden Nederlandse ouders dat wel best. Als ze het maar veilig doen. Dat is bij ons heel anders,’ zegt Hatice. Het willen handhaven van de gescheiden leefwerelden van man en vrouw maakt dat de striktere moslims ook terugschrikken voor de gemengde Nederlandse samenleving. Yvonne. ‘De gedachte is toch dat “het” er altijd van kan komen en dat je dat moet voorkomen.’
Uit een interview voor VolZin met ‘gewone’ moslima’s (in plaats van weer diezelfde die we nu allemaal wel kennen van tv) over onderwerpen als Wilders, inburgering en seksualiteit.
‘Maar mag ik dan deze gelegenheid even aangrijpen om een boodschap af te leveren? Ik wil dat er hier op mijn naam geen brief meer de deur uit gaat waar de volgende woorden in staan: Flankerend – beleidsintensivering – kwaliteitsimpulsen – uitfaseren – ontzorgen – speerpunten. Dat is een dieventaaltje dat in de gewone wereld echt niet aankomt.’
Eberhard van der Laan, nu burgemeester van Amsterdam, toen minister van Wonen, Wijken en Integratie over het onmogelijke taalgebruik van sommige van zijn ambtenaren. Uit een interview voor het personeelsblad voor het ministerie van VROM.
